Dzisiejszy news sponsorowany jest przez aktywność czytelników Wortalu.

Zacznijmy od bardzo ciekawej grafiki na pewnym plakacie. Przy okazji 'nieświadomie' rozreklamujemy tę inicjatywę.

Już działa... Apokalipsa w 2012 roku!... i Morte!

Za zdjęcie bardzo dziękujemy Michrz-owi. Nam też to poprawiło humor :)

Uzupełniamy również dział ciekawostek o jeszcze jedną beczkę Fallouta. U wejścia do domu Lotara. Dziękujemy za informację i obrazek użytkownikowi tor94!

Mimo, że nie jestem wielkim fanem czasopism komputerowych (przynajmniej od czasów zniknięcia z branży perełek jak Reset czy Gambler), obowiązkiem i ba! przywilejem moim jest powiadomić - Udręka ukazała się jako dodatek w czasopiśmie po przystępnej cenie (dziękuje za tę informację czytelnikom Wortalu).

Czasopismo, o którym mówię to Play (numer 8/2010 dostępny od 22 lipca, do jak sądzę 22 sierpnia). Cena, przynajmniej w sklepie w moim pobliżu wynosiła 12.90zł. Oprócz samego "Tormenta" znajdziemy w niej jeszcze bardzo krótki tekścik o "Udręce".

Za udostępnienie i przypomnienie o tak wielkiej grze cRPG redakcji Playa serdecznie dziękuje i liczę, że w przyszłości pojawi się niejeden artykuł przypominający o Tormencie i dawno utraconych wartościach w grach cRPG.

Dawno, dawno temu Rhys Hess zebrał dialogi z "Udręki" i wraz ze swoimi autorskimi opisami stworzył z nich książkę wiernie odzwierciedlającą przygodę Bezimiennego. Planescape: Torment - The Novel została napisana dla czystej satysfakcji i była (i jest) dostępna w języku angielskim.

Długo się nad tym zastanawiałem, aż w końcu postanowiłem spróbować przenieść polską Udrękę na formaty książkowe. Powodów jest kilka.

Jak sami wiemy czas jest nieubłagany dla starszych tytułów. Uruchomienie Tormenta dla laika komputerowego na nowym sprzęcie jest niemal niemożliwe. Niekompatybilne sterowniki, problemy z odczytem animacji, w końcu grafika, która do najmłodszego pokolenia już raczej nie przemawia.

Bardzo atrakcyjne wydało mi się posiadanie całej tej historii w formacie, po który mogę w każdej chwili sięgnąć. Książki wydobytej z własnej drukarki. Nie wymagającej sprzętu, sterowników, męczenia się nad kwestiami technicznymi. Zresztą to tylko jeden z nielicznych powodów.

Nie chcę być gołosłownym, dlatego już teraz przedstawiam pierwsze fragmenty. Wymagają one korekty i dopieszczenia w niektórych miejscach. Nie jest to w żadnym wymiarze wersja ostateczna.

Nie będę ukrywał, że każda krytyka jest ważna. Jeżeli chcesz powiedzieć coś złego lub dobrego o poniższych tekstach, które złożą się (być może) na książkę - zrób to śmiało. Sposobów jest kilka: na forum, przez formularz kontaktowy bądź wysyłając wiadomość bezpośrednio na mail darnath[na]phx.pl.

Ostatnia wersja. (zarchiwizowana)

Ostatnia wersja. format pdf

Fragment

Trzymając się z dala od Grabarzy, mijałem kolejne tabliczki poświęcone zmarłym, mając nadzieję, że któraś obudzi we mnie wspomnienia. Zatrzymałem się przy tablicy z napisem: „Tu spoczywa Deionarra”.

Niespodziewanie, nieorganiczny fantazmat kobiety pojawił się przede mną. Uderzająco piękna zjawa, ze skrzyżowanymi ramionami. Miała długie, piękne opadające włosy, a jej suknia zdawała się być poruszana przez eteryczne podmuchy. Jej powieki drgały.
W końcu powoli otworzyła oczy i, jakby niepewna swego położenia zaczęła intensywniej mrugać i rozglądać się dookoła. Gdy nasze oczy się spotkały, spokój na jej twarzy przeistoczył się w gniew.
— Ty! Cóż cię tutaj sprowadza?! Zjawiłeś się, by na własne oczy ujrzeć rozpacz, której sam byłeś sprawcą? Nawet będąc w otchłani śmierci, wciąż mam w zanadrzu kilka cierni przeznaczonych dla ciebie... — Głos jej przeszedł w syk. — 'Najdroższy'.
Zdziwiony jadem w jej głosie, zapytałem — Kim jesteś? Nagle ton opadł. Kobieta wykonała rękami błagalny gest.
— Jak to możliwe, że złodzieje umysłu nieustannie wykradają imię me spośród twoich wspomnień? Nie przypominasz mnie sobie, Najdroższy? — Zjawa wyciąga ręce. — Pomyśl... — Jej głos ponownie przybrał ton pełen desperacji. — ...imię Deionarra musi budzić w tobie jakieś wspomnienia.
— Wyczuwam jakieś przebłyski w mej pamięci... Powiedz mi więcej. Być może twe słowa usuną zasłonę z mego umysłu, Deionarro.
— Och, w końcu los okazuje miłosierdzie! Nawet śmierć nie jest w stanie wymazać mnie z twego umysłu, Najdroższy! Nie rozumiesz? Twe wspomnienia powrócą! Powiedz mi, jak mogę ci pomóc, a uczynię to!